Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

ΣΚΙΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΟΜΠΡΕΛΑ 1991


       Σκιά
Ίσως να μην έχω γεννηθεί ακόμα .
Μια σκιά, ένα φάντασμα που,
στο φανέρωμα του να σε τρομάζει,
αφού αγρυπνά τις νύχτες.
μετρώ ντας  τον ουρανό
 που δεν έχει άστρα.

Μια σκιά στην παγκόσμια
Ουσία του εγκεφάλου που
Συνεχίζει να εκπέμπει την
Μορφή σου, που το ατυχές και
Το ευτυχές θα μείνει
Στην σκιά.

ΠΟΛΥΜΟΡΦΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΟΜΠΡΕΛΑ 1991




ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΑ
Χθες μια γέννα.
Μια Ανάσταση.
‘Ένα πανηγύρι.

Ψυχικό  ξεφάντωμα.
Τα είναι μας χόρευαν
Στην πίστα του κρεβατιού.

Το φεγγάρι γέμιζε.
Οι γαλαξίες  κάναν  τόπο,
να περάσουν
τα φιλήδονα κορμιά  μας.

Χθες  στις  χούφτες  μας,
λιώναμε τον  Ιερό κανόνα της ενοχής
 και πλέκαμε
τις  ανάσες μας για να στεφανώσουμε
τους  θεούς των Ελλήνων.

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012


                   Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ   
0 τόπος, η  καρδιά, το αίμα, η δράση, ο έρωτας, ο διαλογισμός, η σοφία, ο πολιτισμός

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012



                       


                                                                   ΣΤΟΝ  ΚΟΣΜΟ ΤΟΥΤΩΝ   
                                                                                                         ΤΟΝ  ΣΚΛΥΡΟ
 
                                                                                Λιγοστοί οι  Άνθρωποι
                                                                                είδος προς εξαφάνιση
                                                                                πλεόνασμα ο πόνος
                                                                                την αυγή του εικοστού πρώτου
                                                                                                                                    αιώνα
                                                                                 άφθονο αίμα ρέει
                                                                                 είδος προς εξαφάνιση
                                                                                                                 ο Άνθρωπος
                                                                                 στήθη βρεγμένα, παιδιά
                                                                                 γυμνά στου ανέμου
                                                                                                                    τα κύματα
                                                                                 και η βροχή δεν έφτασε
                                                                                 να πλένει τις φτερούγες
                                                                                 του χελιδονιού 
                                                                                 είδος προς εξαφάνιση
                                                                                 ο Άνθρωπος.

 
                            
                          Το  ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΌ  ΜΟΥ
Είμαι ο Θανάσης  Παμπόρης  του Τηλεμάχου και της Σμαρώς, του  γένους  Μιμίκου και το μόνο που ξέρω είναι: πως καταπονώ το λευκό χαρτί, που στην πλάτη  του αποτυπώνω  τις φανερές  μα και κρυφές επιθυμίες, τις θλίψεις και αβάσταχτο πόνο.
Σβήνω την δίψα  του χαρτιού, με τις καυτές σταλαγματιές των δακρύων μου  με τρομάζει:   αυτό-αποκαλούμενε ποιητή, όσο η εξουσία.
Αν «ποίηση είναι η έκφραση του ωραίου, διαμέσου λέξεων περίτεχνα υφασμένων μεταξύ τους»
 υπηρέτησε  την,  με πάθος και συνέπεια.
Με την σιωπή σου ποιητή!  
         

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2012

ΘΑΝΑΣΗΣ  ΠΑΜΠΟΡΗΣ

ΠΥΡΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΠΟΙΗΜΑΤΑ
Έλυτρο 1994


Αφιέρωμα στη γυναίκα, πηγή ζωής και αγώνων  
Παντού και πάντοτε, κατά εικόνα και ομοίωση των
Θυγατέρες  της Νάουσας
(Καρατάσαινας, Ζαφειράκαινας και Γάτσαινας)

Μεσάνυχτα και ο νούς περιπλανιέται.
Φάντασμα της νύχτας, φόβος γίνεται
Και η συγκίνηση λιχνίζει το παρελθόν.

Νύχτα ολοδίκή μας γίνε,
ατέλειωτη  και σκοτεινή,
ώσπου οι ματωμένες πέτρες
του κόκκινου πύργου δακρύσουν
και τα θαμμένα στης Αγια-Σοφιάς
τα χώματα ποτίσουν.

Μάτια στους ουρανούς και νους
Στην Ελλάδα καρτερεί.
Γυναίκας ψυχή, της Νάουσας θυγατέρα,
βασιλικός στις μνήμες μας.

Κάστρα από νούφαρα χτίσε
Και τις άσπιλες καρδιές αρραβώνιασε
με τις θυγατέρες της Νάουσας.
Και  μες στη συγκίνηση
να λιχνίζεται το παρελθόν.

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012

Της άνοιξης γένα

ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΜΠΟΡΗΣ ΑΡΡΥΘΜΙΕΣ
Ποιήματα
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 1992


Κανάτι χρυσό, οι χούφτες σου
γλυκό κρασί, το αίμα μου
λούζει.

'Υμνοι της νιότης,
σπέρμα της δύναμης,
Της άνοιξης γένα,
κλείσε με στην δεύτερή σου
κύηση.

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2012


Στην προηγούμενη μου ανάρτηση ως προς την νοοτροπία του ΚΚΕ, με την ευκαιρία (το κίνημα της πατάτας).
Παραθέτω το απόσπασμα από το βιβλίο μου «Που… Κοινωνία» 1986 τα συμπεράσματα δικάσας.

Η φωνή του Μήτσου γαργάλησε το αριστερό αυτί του Γιώργη, για να διώξει από τη μνήμη του τις ιστορίες του «σοφού» Σωκράτη. Ο Μήτσος συνέχιζε να μιλάει κι ο μπάρμπα-Γιάννης τον άκουγε σκεφτικός.
-   Θυμάσαι, ρε, κείνον τον καθοδηγητή που μας στείλαν τελευταία; Ρε συ,  πού στο διάολο τα βρίσκαν όλα αυτά τα κνώδαλα;
-   Εκείνον, ρε, τον στραβολαίμη που μας μιλούσε δυο ώρες ολόκληρες, λέγοντας παραμύθια της Χαλιμάς... Πως «τον αγώνα δεν τον χάσαμε, πως στο πλευρό μας στέκεται η χώρα του μεγάλου δασκάλου μας Λένιν, το διεθνές προλεταριάτο, οι αρχηγοί μας Στάλιν, Δημητρώφ και Ζαχαριάδης. Γι' αυτό σύντροφοι, πρέπει να σηκώσουμε ψηλά τη σημαία του αγώνα» και άλλες τέτοιες μαλακιές, για να καταλήξει στο τέλος: «Αυτός που θα αρνηθεί να πάει στη Μακρόνησο για να βροντοφωνάξει «Ζήτω το κόμμα!», αυτός σύντροφοι, έσπασε, κουράστηκε ή πέρασε στην αντίδραση δουλεύοντας γι' αυτήν! Γι’ αυτό αυτοί πρέπει να απομονωθούν... Επίσης πρέπει να γνωρίζουμε πως ο μεγάλος εχθρός του διεθνούς προλεταριάτου είναι ο Τροτσκισμός, γι αυτό πρέπει να παραμείνουμε άγρυπνοι για την περιφρούρηση του κόμματος από τους «σοσιαλοφασίστες – πράκτορες και άλλα ζουρλά». Θυμάμαι και μούρχεται να  κάνω εμετό! Γυρίζοντας στο Γιώργη είπε:
-   Είσαι τυχερός που δεν ήσουν στην ηλικία να γνωρίσεις αυτούς τους Κρετίνους, μα θα μου πεις, μήπως τώρα τελείωσαν; Όχι φίλε μου, αυτοί φάγαν και τρων ακόμα τους αγωνιστές του σοσιαλισμού και της δημοκρατίας. Θυμάμαι πως, όταν ο στραβολαίμης τελείωσε, μας ρώτησε αν έχουμε καμιά ερώτηση, το καθιερωμένο ξέρεις. Κανένας σύντροφος δε μιλούσε αλλά και κανένας δεν έδειχνε πως ήταν ευχαριστημένος με τη γραμμή του κόμματος. Τότε δεν άντεξα και σήκωσα το χέρι να μου δώσει το λόγο. Πραγματικά εκείνη την ώρα ένιωθα τόσο μικρός, πιο μικρός κι από νήπιο. Πέρασε μια ιδέα, σαν αστραπή, απ' το μυαλό μου, πως αν πράγματι εμείς οραματιζόμαστε μια ανθρώπινη κοινωνία και δεχόμαστε να την καθοδηγούν αυτά τα κνώδαλα. Ε! τότε, μα το Θεό, είμαστε μαλακές με δίπλωμα! Απ' αυτές τις σκέψεις με διέκοψε η αποκρουστική φωνή του. Έτσι ξερά:
«- Σύντροφε, λέγε!» Και βγάζοντας την ταμπακέρα του με χαμηλωμένα μάτια, λες και μ' έγραψε στ' αρχίδια του, άρχισε να στρίβει το τσιγάρο του. Τέλος πήρα το λόγο:
- Σύντροφε, του λέω, θέλω να ρωτήσω, αφού μπορούμε να το σκάσουμε και να πολεμήσουμε τους μοναρχοφασίστες, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το κόμμα επιμένει να οδηγηθούμε με τη θέληση μας σαν σφαχτάρια στο σφαγείο!...
Τότε γύρισε ο στραβολαίμης και τι λες ότι μου είπε Γιώργη;
.'- ■'
«Αυτή η τοποθέτηση σου, σύντροφε, υποσκάπτει το κόμμα και δεν μπορώ παρά να εισηγηθώ τη διαγραφή σου, αν δεν ανακαλέσεις και δεν πειθαρχήσεις στις αποφάσεις του κόμματος!».
Ε! ρε παιδιά, εκείνη την ώρα μου ήρθε να του ακουμπήσω το όπλο απάνω του!
Με αγανάκτηση ο Μήτσος συνέχισε:
- Μετά θα μου πείτε έμενα για κομματόσκυλα! Ρε, πάρτε το χαμπάρι πως τα
κνώδαλα μας πάνε, τα κνώδαλα μας φέρνουνε! Τέλος πάντων, χέστα αυτά τώρα, πέρασαν!
Παμπόρης Θανάσης

Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2012


ΡΑΓΙΑΔΙΚΑ   ΚΛΑΨΟΥΡΙΣΜΑΤΑ     
Σήμερα μαύρος ουρανός,
σήμερα μαύρη μέρα,
σήμερα όλοι θλίβονται,
και τα βουνά λυπούνται.
Και εμείς εδώ στον καναπέ ραγιάδικα
                                                         μοιρολογάμε
Άντε ορέ αδέρφια! Καλή
ΑΝΑΣΤΑΣΗ...