Ani.politis@gmail.com

ΠΟΛΥΜΟΡΦΙΑ

    ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ   ΟΜΠΡΕΛΑ  1991

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ

Στην επιθυμία  μου

να ζωγραφίσω το πορτραίτο σου,

μια τριανταφυλλιά είδα

να απλώνει τα κλωνάρια  της   

και οι μίσχοι που κρατούσαν

τα λευκά τριαντάφυλλα

φώτισαν το εργαστήρι

της φαντασίας μου.

Είδα το κορμί σου ολόγυμνο

στον  καθρέφτη των ονείρων

και τα χείλη σου άχνα από μετάξι,

στο πανσέληνο  φώς.

ΣΚΙΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΟΜΠΡΕΛΑ 1991

       Σκιά

Ίσως να μην έχω γεννηθεί ακόμα .

Μια σκιά, ένα φάντασμα που,

στο φανέρωμα του να σε τρομάζει,

αφού αγρυπνά τις νύχτες.

μετρώ ντας  τον ουρανό

 που δεν έχει άστρα.

Μια σκιά στην παγκόσμια

Ουσία του εγκεφάλου που

Συνεχίζει να εκπέμπει την

Μορφή σου, που το ατυχές και

Το ευτυχές θα μείνει

Στην σκιά.

ΠΟΛΥΜΟΡΦΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΟΜΠΡΕΛΑ 1991

ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΑ

Χθες μια γέννα.

Μια Ανάσταση.

‘Ένα πανηγύρι.

Ψυχικό  ξεφάντωμα.

Τα είναι μας χόρευαν

Στην πίστα του κρεβατιού.

Το φεγγάρι γέμιζε.

Οι γαλαξίες  κάναν  τόπο,

να περάσουν

τα φιλήδονα κορμιά  μας.

Χθες  στις  χούφτες  μας,

λιώναμε τον  Ιερό κανόνα της ενοχής

 και πλέκαμε

τις  ανάσες μας για να στεφανώσουμε

τους  θεούς των Ελλήνων.

                   Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ   

0 τόπος, η  καρδιά, το αίμα, η δράση, ο έρωτας, ο διαλογισμός, η σοφία, ο πολιτισμός

                       

                                                                   ΣΤΟΝ  ΚΟΣΜΟ ΤΟΥΤΩΝ   

                                                                                                         ΤΟΝ  ΣΚΛΥΡΟ

 

                                                                                Λιγοστοί οι  Άνθρωποι

                                                                                είδος προς εξαφάνιση

                                                                                πλεόνασμα ο πόνος

                                                                                την αυγή του εικοστού πρώτου

                                                                                                                                    αιώνα

                                                                                 άφθονο αίμα ρέει

                                                                                 είδος προς εξαφάνιση

                                                                                                                 ο Άνθρωπος

                                                                                 στήθη βρεγμένα, παιδιά

                                                                                 γυμνά στου ανέμου

                                                                                                                    τα κύματα

                                                                                 και η βροχή δεν έφτασε

                                                                                 να πλένει τις φτερούγες

                                                                                 του χελιδονιού 

                                                                                 είδος προς εξαφάνιση

                                                                                 ο Άνθρωπος.

 

                            

                          Το  ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΌ  ΜΟΥ

Είμαι ο Θανάσης  Παμπόρης  του Τηλεμάχου και της Σμαρώς, του  γένους  Μιμίκου και το μόνο που ξέρω είναι: πως καταπονώ το λευκό χαρτί, που στην πλάτη  του αποτυπώνω  τις φανερές  μα και κρυφές επιθυμίες, τις θλίψεις και αβάσταχτο πόνο.

Σβήνω την δίψα  του χαρτιού, με τις καυτές σταλαγματιές των δακρύων μου  με τρομάζει:   αυτό-αποκαλούμενε ποιητή, όσο η εξουσία.

Αν «ποίηση είναι η έκφραση του ωραίου, διαμέσου λέξεων περίτεχνα υφασμένων μεταξύ τους»

 υπηρέτησε  την,  με πάθος και συνέπεια.

Με την σιωπή σου ποιητή!  

         

ΘΑΝΑΣΗΣ  ΠΑΜΠΟΡΗΣ

ΠΥΡΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΠΟΙΗΜΑΤΑ
Έλυτρο 1994

Αφιέρωμα στη γυναίκα, πηγή ζωής και αγώνων  

Παντού και πάντοτε, κατά εικόνα και ομοίωση των

Θυγατέρες  της Νάουσας

(Καρατάσαινας, Ζαφειράκαινας και Γάτσαινας)

Μεσάνυχτα και ο νούς περιπλανιέται.

Φάντασμα της νύχτας, φόβος γίνεται

Και η συγκίνηση λιχνίζει το παρελθόν.

Νύχτα ολοδίκή μας γίνε,

ατέλειωτη  και σκοτεινή,

ώσπου οι ματωμένες πέτρες

του κόκκινου πύργου δακρύσουν

και τα θαμμένα στης Αγια-Σοφιάς

τα χώματα ποτίσουν.

Μάτια στους ουρανούς και νους

Στην Ελλάδα καρτερεί.

Γυναίκας ψυχή, της Νάουσας θυγατέρα,

βασιλικός στις μνήμες μας.

Κάστρα από νούφαρα χτίσε

Και τις άσπιλες καρδιές αρραβώνιασε

με τις θυγατέρες της Νάουσας.

Και  μες στη συγκίνηση

να λιχνίζεται το παρελθόν.